«صدایت طعم روشنای کبریت نیم سوختهای را میدهد که تا آخرین دم تاریکیِ رو به صبح، دور خودش تابیده و تنیده و مچاله شده تا امید سرپا بماند.»

کنسرت دو سه ماه پیش بند مورد علاقهام رو از یوتیوب پلی کردم و وقتی رسید به: I know you don't understand the vices that follow a man, از ته دلم دوست داشتم باور کنم معشوقهی طرف آدم فضاییه و اون man آدمیزاد منظورشه. بهرحال.

حسین پاکدل توی نمایشنامهی سمفونی دردش یه دیالوگ داره تو مایههای این که: کسی که دنبال روشناییه اول از همه باید خودش بسوزه.

درست یک هفته است توی ذهنم هی تکرار میشه.

بعد از یک سال، ترکِ ترک کردم و یک نخ رو با لذت کشیدم. احوالاتم؟ بوی تنم به شراب میزند.

پیش از هرچیز دیگری ما آدمها، گورکنهای بیل به دست زاده شدهای هستیم که با هرقدم در زندگی - رو به جلو یا عقب، چه فرقی میکند؟- با هرانتخاب غلط یا درست -چه فرقی میکند؟- داریم بیشتر از گذشته قبر خودمان را دو دستی عمیقتر میکنیم.

+ لقب مضحکترین خبر امروز هم بماند برای خبر پیوستنم به تیم نمایشنامهخوانی برای مراسم اوپنینگ(!) نشر مشکی.تاریخ دقیقتر را اعلام میکنم بیاید از نزدیک به ابعاد ماجرا بخندید.

یقین دارم که صداها❤ هرگز نمیمیرند. نهم مهرماه، سالروز تولد احمدآقالو بود. مردی که صدایش همیشه یک جایی از پسِ ذهنم شنیده میشود و میدانم که به چشم ندیدن درخشیدنش روی صحنهی تاتر برایم تا ابد به شکل یک حسرت میماند. روحش در آرامش.

بچهدار شدن نقطهی عطف زندگی هر آدمیزادیه و متولد شدن هرکودکی درست نقطهی آغاز سقوطش.

ما نه اشرف که عاجز مخلوقاتیم وقتی حتی نمیتوانیم آدمهایی که دوستشان داریم را نزدیک خودمان نگه داریم.